انسان نرم و لطیف زاده می شود
و به هنگام مرگ خشک و سخت می شود.
گیاهان هنگامی که سر از خاک بیرون می آورند نرم و انعطاف پذیرند
و به هنگام مرگ خشک و شکننده.
پس هر که سخت و خشک است
مرگش نزدیک شده
و هر که نرم و انعطاف پذیر
سرشار از زندگی است.
سخت و خشک می شکند.
نرم و انعطاف پذیر باقی می ماند.
دوستان همه گله مندند که چرا این جا را به امان خدا رها کرده ام و روزه سکوت گرفته ام. حقیقت امر این است که ننوشتن چند ماهه ام در این جا علت هایی داشته و البته بهانه هایی هم. علت ها را که حتماً از من نمی خواهید این جا بنویسم و از بهانه ها هم مهم ترینش مشغله زیاد و کمبود شدید وقت بوده و در کنار آن تغییراتی که در شرایط کار و زندگیم ایجاد شده و حتی مدتی نداشتن کامپیوتر را هم می توانم بیان کنم. این اواخر هم که عزمم به نوشتن جزم شده بود، نمی دانستم از کجا و کدام شروع کنم. به هر حال فقط آمدم که بگویم این جا برای همیشه تعطیل نشده و هنوز این نهال در برابر بادهای ناموافق تن به شکستن نداده است. از همه دوستانی هم که در فصل خزان و سرمای استخوان سوز زمستان امسال، بی برگی باغ بی برگی را تحمل کردند سپاس گزارم و امیدوارم بتوانم این جا را بهاری تر از قبل به دیدگانشان بنشانم.