باغ بی برگی

این روزها که می گذرد

                            شادم

زیرا  

 یک سطر در میان 

                            آزادم 

و می توانم

 هر طور و هر کجا که دلم خواست

                                            جولان دهم  

-در بین این دو خط-

چه اسفند‌ها...آه!

چه اسفند ها دود کردیم!

برای تو ای روز اردیبهشتی

که گفتند این روز‌ها می رسی

                                      از همین راه! 

 پ.ن: شعر از قیصر است، دفتر آینه های ناگهان و عنوانش هم پیشواز است.