باغ بی برگی

کمکککک!

bibargi — Thu, 10 Dec 2009 08:58:18 GMT

من چرا چندروزه نمی تونم هیچی این جا بذارم؟!!!

از زبان قیصر

bibargi — Mon, 02 Nov 2009 19:22:18 GMT

حرف زیاده واسه گفتن و نوشتن، اما قضیه قیر و قیف اینجا هم هست؛ یا وقتش نیست یا حوصله ندارم و یا ... و البته همیشه بعدش حسرت حرف های نگفته است که گریبان آدم رو رها نمی کنه. ولی فکر کنم این بار هم قیصر عزیز خیلی خوب این حس رو بیان کرده:

چرا تا شکفتم

چرا تا تو را داغ بودم، نگفتم

چرا بی هوا سرد شد باد

چرا از دهن

حرفهای من

افتاد

زیر چرخ کبود

bibargi — Mon, 21 Sep 2009 14:11:18 GMT

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

مصداق: دختر جوانی که در حال آموزش رانندگی در ساعت اوج ترافیک در یک اتوبان پرتردد و البته در هوای بارانی، مشغول صحبت با موبایله!

هنوز

bibargi — Thu, 03 Sep 2009 07:15:18 GMT

ای یاد دوردست! که دل می‌بری هنوز

چون آتش نهفته به خاکستری، هنوز

هر چند خط کشیده بر آیینه‌ات، زمان

در چشمم از تمامی خوبان سری هنوز

پ.ن.: فراخوان اعلام شده در پست قبلی تا جمعه عصر برقراره، خوشحال میشم کمکم کنید

حسب حال

bibargi — Mon, 24 Aug 2009 21:56:18 GMT

جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

تو در کنار فراتی ندانی این معنی

به راه بادیه دانند قدر آب زلال

به ناله کار میسر نمی‌شود سعدی

ولیک ناله‌ی بیچارگان خوش است، بنال

یک. دیروز (یا اگر دقیق‌تر بگویم پریروز) روز پزشک بود. چند روز پیشتر هم جشن روز پزشک که نظام پزشکی برگزار کرده بود. نه آن جشن را رفتم و نه دیروز انگیزه‌ای برای تبریک به کسی داشتم. به جز یکی از دوستان که اشتباهن شماره‌اش را گرفته بودم و مجبور شدم به‌اش تبریک بگویم، تقریبا برای هیچ کس دیگری پیام تبریکی نفرستادم، هر چند تماس‌ها و پیام‌های تبریکزیاد و حتی هدایایی هم دریافت کردم. امسال اولین سال از زمان پزشک شدنم بود که در روز پزشک چندان درگیر این موضوع نبودم و همین‌طور روزهای قبلش را و البته اصلن هم بد نبود.

دو.باید اعتراف کنم به کار روزانه‌ام اعتیاد پیدا کرده‌ام و رسمن شده‌ام یک کارمند تمام عیار. اندکی چاق شده‌ام و حتی از شما چه پنهان، این اواخر، زوذدتر از قبل به خانه بر‌می‌گردم و وقت بیشتری را در منزل می‌گذرانم. تنها نشانه‌هایی که از زندگی پیشین در من مانده کتاب خواندن است که از قضا این اواخر میل به آن تشدید هم شده است. البته این اثر تلنگری است که یکی از دوستان خبرنگار در روزهای برگذاری نمایشگاه کتاب به‌ام زد. انشا اله که چندان جدی نیست.

سه. تصمیم دارم هفته آینده که به حول و قوه الهی وزیر جدید بهداشت از مجلس رای اعتماد گرفت، بروم سراغ دکتر لنکرانی و به‌اش پیشنهاد یک سری کار پژوهشی با موضوع «تاثیرات افزودن هلو به پروتکل درمانی بیماران دچار یبوست» بدهم. راستش من به عنوان خبرنگاری که اولین مصاحبه را با ایشان به عنوان وزیر گرفتم، حدس می‌زدم که حکمت این انتخاب دیر یا زود معلوم خواهد شد.

چهار. بعد از مدت‌ها تصمیم گرفتم روی یک سوژه‌ی مطبوعاتی صنفی کار کنم: فعالیت حرفه‌ای (تمام‌وقت یا پاره‌وقت) پزشکان در حوزه‌ای غیر از طب (اعم از سیاست، هنر، ژورنالیسم،...)؛ هم علل چنین پدیده‌ای و هم ارزیابی‌ها و نظرات پیرامون آن. از همه دوستانی که به این‌جا سر می زنند ( به ویژه پزشکان) درخواست می‌کنم که با ارائه نظرات خود، مرا یاری نمایند.

صفر. این پست رو طولانی نوشتم تا یه کم تلافی غیبتای صغرا و کبرام دربیاد.

علی الحساب

bibargi — Thu, 06 Aug 2009 09:16:18 GMT

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک بنیادم
یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم
شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

علی الحساب برای شروع قرارمون این، باشه؟

سفر

bibargi — Sun, 10 May 2009 12:59:09 GMT

فکر رسیدن به تو، فکر رسیدن به من

از تو به خود رسیده‌ام، این که سفر نمی‌شود

من کیستم؟

bibargi — Sun, 19 Apr 2009 20:48:18 GMT

قابی تهی از نقشم و تصویر را گم کرده‌ام

من دیده‌ام خوابی ولی، تعبیر را گم کرده‌ام

افروخته، دل سوخته، از گفت‌و‌گو لب‌دوخته

فرزانه مشمارم که من، زنجیر را گم کرده‌ام

آواره‌ای در کوی خود، گم گشته‌ای پی‌جوی خود

سرگشته‌ام، سررشته‌ی تدبیر را گم کرده‌ام

تنها میان انجمن، حلاج شهر خویشتن

در جست‌و‌جوی دار خود، تقدیر را گم کرده‌ام

هم صید من، هم تیر من، صیاد من، نخجیر من

کو کینه‌خواه من که خود، شمشیر را گم کرده‌ام

«من» هستم و «من» نیستم، من کیستم؟ من چیستم؟

من آیه‌ی پیدایی‌ام، تفسیر را گم کرده‌ام

عمری تبه کردم پی، معماری ویرانه‌ها

اینک که خود ویرانه‌ام، تعمیر را گم کرده‌ام

باور نکردم خویش را، باور کنید ای مردمان

قابی تهی از نقشم و تصویر را گم کرده‌ام

پ.ن: شعر از استاد علیرضا مقامی است، اما گویا برای این روز‌های من.

انشاءالله

bibargi — Mon, 13 Apr 2009 11:24:18 GMT

اندر بلای سخت پدید آید

فضل و بزرگمردی و سالاری

سرنوشت

bibargi — Sat, 11 Apr 2009 07:38:18 GMT

باز دریای دلم طوفانی است

آسمان کسلم بارانی است

باغم ار زیر و زبر شد چه عجب

تحفه‌ی باد خزان ویرانی است

شرح تنهایی من می‌پرسی؟

شرح تنهایی من، طولانی است

دور باطل زده‌ام، قصه من

همه سرگشتگی و حیرانی است

بعد سرگشتگی و حیرانی

باز هم حیرت و سرگردانی است